Χθεσινή αττική δύση,
με τα πιό φωτεινά χρώματα,
ξεπλυμένη κάθε πρόσκαιρη ρυπαρότητα απο τη ραγδαιότητα της βροχής.
Η υπόθεση του υποψήφιου αυτόχειρα μυστακοφόρου γραμματέα, μίγμα Αστερίξ και Οβελίξ,
τείνει προς την καθαρσή της.
Έτσι με διαβεβαιούν
οι μάγειροι και οι λωποδύτες…οι εφημερίδες και τα τηλεοπτικά… δίκτυα.
Όμως τ΄ αυτιά μου και τα μάτια μου έχουν τοίχους,
προσπελάσιμους
μόνον απο το φώς και το καθαρό νερό,
της βροχής
που ξεπλένει τις πρόσκαιρες ρυπαρότητες.
Όταν κάτι νέο εισβάλει στη ζωή μας, σχεδόν αυτόματα, πολλαπλασιάζονται τα όνειρα και οι προσδοκίες μας. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η «ανανεωτική αλλαγή του χρόνου» μας προκαλεί μιά γενικότερη ανασυγκρότηση. Η λίστες με τα «τι θα κάνω» βρίσκονται σε ημερήσια διάταξη, οι ατζέντες των προσδοκιών παίρνουν φωτιά…
Εύχομαι η ανατολή του 2008 να είναι η δύση όλων των προβλημάτων μας, μικρών και μεγάλων, και οι ευχές μας να γίνουν πράξεις για μας και τους άλλους. Ο Καβάφης τα λέει καλύτερα: «στο έργον σου όλην την δύναμιν σου, όλην την μέριμνα.»
Φωτό: στο βάθος φαίνεται το φώς, ανατολή 2/1/2008
Δόσε – κηρύττω – στο έργον σου όλην την δύναμιν σου,
όλην την μέριμνα, και παλι το έργον σου θυμίσου
μες στην δοκιμασίαν, ή όταν η ώρα σου πια γέρνει.
Έτσι από σένα περιμένω κι απαιτώ.
Κ. Π. Καβάφης, «Νέοι της Σιδώνος (400 μ.χ.)», Ποιήματα.
«στο έργον σου όλην την δύναμιν σου», στο βάθος φαίνεται το φώς.
Όταν η χρονολογία είχε μπροστά το 18..
[…] αφού εκοίταξε τριγύρω, να ίδη μήπως τον παρετήρει τις, εισήλθε δειλός εις το χάλασμα εκείνο, όπου εις την γωνίαν των δύο τοίχων εφαίνετο τις μαυρισμένη, ως να υπήρχεν εστία εκαίε το πάλαι. Εισήλθεν ασκεπής, κρατών τον πίλον εις τας χείρας, εγονάτισε, κ΄εστήριξε το μέτωπον επι των ψυχρών λίθων της γωνίας εκείνης και αφού έμεινεν επι τρία λεπτά γονυκλινής, ηγέρθη, ασπόγγισε τους οφθαλμούς του, και απεμακρύνθη βραδέως. […]
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Ο Αμερικάνος», Διηγήματα των Χριστουγέννων.
Νικηφόρου Λύτρα, Κάλλαντα
Είναι σούρουπο, ένα ολόγιομο φεγγάρι ανεβαίνει σ΄ένα φωτεινό ακόμη ουρανό. Πέντε πιτσιρικάδες, συνοδεία μουσικών οργάνων, τραγουδούν χαρούμενοι τα κάλαντα στη αυλή ενός σπιτιού. Ο ένας κρατάει ένα πανέρι για τα κεράσματα. Ένας έκτος «περίεργος» πιτσιρικάς ξεπροβάλει το κεφάλι του απο τον μαντρότοιχο.
Η σχολή του Μονάχου σε όλο της το μεγαλείο!
Όταν η χρονολογία είχε μπροστά το 19..
Η υπόνοια του πρώτου φωτός, ενός ήλιου που υπόσχεται μια λαμπερή μέρα, αποχαιρετά το ολόγιομο φεγγάρι της ατέλειωτης από την προσδοκία παγερής νύχτας. Παραμονή Χριστουγέννων σε μια γειτονιά της Αθήνας με «όνειρα» για δώρα που ήδη έχουν παραγγελθεί στον Άγιο Βασίλη, για τσέπες που θα γεμίσουν με κέρματα από το προϊόν της σκληρής παιδικής «παραφωνίας» με την συνοδεία σήμαντρου και τραγουδιού για τον Χριστό που «γεννάται σήμερον». Όσο η μέρα φωτίζεται περισσότερο, τόσο οι τσέπες κουδουνίζουν από τα κέρματα των γειτόνων που με απογοήτευση για το ευτελές της αμοιβής αποδέχτηκα. Πάντα οι προσδοκίες μου ήταν υπεραισιόδοξες αλλά οι δυνατότητες της φτωχογειτονιάς περιορισμένες. Όμως τα λιγοστά χαρτονομίσματα της νονάς Ελένης, της γειτόνισσας Χαρίκλειας, του μανάβη Παύλου ήταν η καλύτερη ανταμοιβή για το θάρρος, το ξεπέρασμα της ντροπής του «να τα πω»; Του χρόνου ένα χρόνο μεγαλύτερος και με λιγότερο κόκκινο χρώμα της ντροπής στα μάγουλα μου ίσως πρέπει να συνεταιριστώ με τον Αργύρη, να τα πούμε κρυφά από την μάνα μου στα λεωφορεία και τα τραίνα, ίσως να περάσουμε το βουνό και να πάμε στη πιο πλούσια γειτονιά. Έχει ο Θεός!
Προς το μεσημέρι η ώρα της καταμέτρησης. Ξεχώρισμα ανά νόμισμα και κατασκευή πύργων από κέρματα, ίσιωμα και σιδέρωμα των χαρτονομισμάτων, καταμέτρηση. Ο Μαραθώνιος καλάντων έλαβε τέλος με απόλυτη επιτυχία, το απόγευμα όλες οι προσδοκίες της χρονιάς συμπυκνώνονται στην επίσκεψη στο Μινιόν, τις φωτογραφίες με τον Άγιο Βασίλη και την αγορά παιχνιδιών από το κατάστημα παιχνιδιών Σαρακηνιώτη στην Πλάκα.
Πόση ευτυχία μπορεί ν΄ αντέξει η εκπλήρωση των ευτελών παιδικών ονείρων;
Όταν η χρονολογία έχει μπροστά το 20..
Η υπόνοια του πρώτου φωτός, ενός ήλιου που υπόσχεται μια λαμπερή μέρα, αποχαιρετά το ολόγιομο φεγγάρι της ατέλειωτης παγερής νύχτας. Παραμονή Χριστουγέννων στο κέντρο της Αθήνας με προσδοκίες για την πραγματοποίηση πόθων και ονείρων που αναβλήθηκαν ή καθυστέρησαν, με τσέπες που γέμισαν από αιώνες δουλειάς, με χέρια που θα γεμίσουν δώρα για τους άλλους από το γιγάντιο εμπορικό κέντρο των λιανοπωλητών της ευδιαθεσίας. Η γλυκιά ζάλη, κληρονομιά της χθεσινής μεταμεσονύχτιας κραιπάλης, επιζητά την ίδια συνέχεια για να λειτουργήσει στοιχειωδώς ο εγκέφαλος.
-Μωρό μου σου έφτιαξα πρωινό αλλά τρέχω να προλάβω… έχω κομμωτήριο, γυμναστήριο, ψώνια, δώρα θα τα πούμε το απόγευμα φρόντισε εσύ φαγητά και ποτά για το βραδινό τραπέζι, άλλωστε εσύ είσαι ο μάγειρας.
Έφυγες τρέχοντας να προλάβεις το σαφάρι των γιορτών. Ράθυμα μετέφερα το κορμί μου στην αγκαλιά του καυτού νερού. Γύρισα στο υπνοδωμάτιο, οι φυσαλίδες συνέχιζαν το χορό τους πολύ πιο ήρεμες και αρμονικές, κατέβασα μονορούφι το ρόζ υγρό που είχε απομείνει στο ποτήρι. Βρήκα το μποξεράκι μου μεταξύ εισόδου και υπνοδωματίου, το παντελόνι, οι κάλτσες και τα παπούτσια στην είσοδο…χμ! Είμαι πολύ πιο ήρεμος τώρα, σαν τις φυσαλίδες της ευγενικής ρόζ σαμπάνιας. Όταν είναι στο μπουκάλι απλά και μόνο υπόσχονται, όταν ρέουν στο ποτήρι αρχικά είναι ατίθασες, ανισόρροπες χορεύουν τρελά χωρίς σκοπό. Αργά και βασανιστικά όσο περνάει ο χρόνος και μαθαίνουν το φυσικό τους χώρο, το ποτήρι, αποκτούν την αρμονία, την απαραίτητη ισορροπία που χαρίζει η επίτευξη του σκοπού, του στόχου, τα κατάφεραν…!
Έχει ο Αριστοτέλης πολλές ευδαιμονίες να μου χαρίσει και ο Θεός πολλές επιταγές να μου εξαργυρώσει!
Γονυκλινής, εστήριξα το μετωπόν μου εις τας χείρας μου, ασπόγγισα τους οφθαλμούς μου ως παλλινοστόν Αμερικανός, εις την γωνίαν των δύο τοίχων όπου έκαιε εστία το πάλαι, παρατηρών τον δειλόν εαυτό μου ως παίς εις μανδρότοιχον!
ουδέποτε θα φοιτήσω εις την σχολήν του μονάχου…
εις έτη πολλά,
υγιούς και ευτυχούς, ονείρου απόληξις,
εντός ροδόχρου κόλπου ελλιμενισμένα,
εις ευγένειαν καμπανίτου εμβαπτισμένα.
Θα αρχίσω απο το οπισθόφυλλο…
Ο Αθήναιος είναι ο «δικός μας» Ευπατρείδης το ε κεφαλαίο γιατί το εννοώ. Τον ξέρω μόλις μερικούς μήνες, διαφωνούμε στα περισσότερα, συμφωνούμε σε ελάχιστα είναι όμως άντρακλας περπατημένος, μάγειρας δουλευταράς, αιώνιος σπουδαστής, πάντα περίεργος και εφευρέτης. Τα σύνεργά του είναι η πείρα , η τριβή, η αγάπη του να παίρνει, η σπουδή του να χρησιμοποιεί, το σαβουάρ βιβρ που ποτέ δεν διάβασε αλλά είναι τρόπος ζωής του.
Ο Αθήναιος μου θυμίζει εμένα …
Θα συνεχίσω απο το εξώφυλλο
«Η Αθήναιος» είναι ένα λεπτεπίλεπτο πλάσμα που κάνει τη ζωή τέχνη. Ευαίσθητη, θυμωμένη, φιλομαθής, μούσα, δημιουργική όλοι αυτοί οι προσδιορισμοί του ποθητού θηλυκού…
Περισσότερα σε όλα τα βιβλιοπωλεία, εγώ θα το κρατήσω για μένα, τα πολύτιμα πράγματα δεν δωρίζονται…
Υπάρχει μιά γιορτινή συνομωσία εναντίον μου …μιά συνεχής φαγούρα στην τσέπη μου…
»Σήμερα δεν είναι μέρα για πολλά λόγια, είναι μέρα γιορτής και χαράς για όλους μας, για τα παιδιά και κυρίως για τους μοναχικούς ανθρώπους», δήλωσε ο δήμαρχος Αθηναίων και η πόλη γέμισε από το μαγικό φως των Χριστουγέννων, καθώς χιλιάδες πολύχρωμα λαμπιόνια σκόρπισαν τη λάμψη των γιορτών στο μεγάλο δέντρο, ύψος 14,5 μέτρων.Τη γιορτή συνόδευσε η Φιλαρμονική ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων, η ορχήστρα Big Band των Μουσικών Συνόλων του Δήμου Αθηναίων, η Δημοτική Χορωδία Αθηνών και η Παιδική Χορωδία του Σπύρου Λάμπρου.Υπεύθυνη για αυτή τη γιορτή φωτός είναι η διεθνούς φήμης light designer, Ελευθερία Ντεκώ, γνωστή από τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας 2004, ως διευθύντρια και σχεδιάστρια φωτισμών των Τελετών Έναρξης και Λήξης.»
ΑΠΕ 13/12/2007
Ο συνεταιρισμός «όλων» στη μάχη με το πλαστικό μου «δάνειο» και το 13ο μισθό συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Η συνομωσία «όλων» εναντίον μου, δείγμα των γιορτών, έχει στόχο να με κάνει χαρούμενο και συμμετέχοντα στην καταναλωτική ευωχία. Όλοι βάζουν τα «καλά» τους, στολισμοί, βιτρίνες πρόκληση, ατέλειωτες διαφημίσεις με προετοιμάζουν συστηματικά για τις μεγάλες μέρες και τις μεγαλύτερες νύχτες.
«Αυτά τα Χριστούγεννα είναι δικά σου»!…
Στο ίδιο μήκος κύματος εκπέμπουν «αρχές» και καταστηματάρχες που με θεαματικές εικόνες και ήχους με φροντίζουν συστηματικά, merci!
Σε όσες πόλεις έχω βρεθεί τις μέρες αυτές, καμία, με εξαίρεση ίσως τις αμερικάνικες μητροπόλεις, δεν είναι τόσο βαρυφορτωμένες και σε τόσο μεγάλη έκταση «στολισμένες» όσο οι ελληνικές. Συνήθως ο στολισμός περιορίζεται αυστηρά σε ένα πολύ κεντρικό σημείο ενώ η συμμετοχή του κόσμου περιορίζεται στο εσωτερικό των σπιτιών. Εκεί η ζωή είναι «μέσα». Στην Αθήνα που η ζωή είναι «έξω» υπάρχει ο συναγωνισμός των περισσότερων «φωτακίων» που αναβοσβήνουν τρελά και κυματιστά στα μπαλκόνια…πλάκα έχει!
Θυμάμαι με χαμόγελο τον αρχοντοχωριατισμό του σιδερόφραχτου δημάρχου Αβραμ με τα μεγαλύτερα δέντρα της Ευρώπης, τη μεγαλομανία της δημάρχου «αλόγας» που βάφτισε τα «αλογατάκια» καρουσέλ και μας γέμισε με πυροτεχνήματα μέρα μεσημέρι. Θυμάμαι πολλά που θα τα γράψω τις προσεχείς ημέρες και θα σχολιάσω και τα κατορθώματα του νυν δημάρχου μας.
«δεν είναι μέρες για πολλά λόγια, είναι μέρες γιορτής και χαράς για όλους μας»
δήμαρχος Κακλαμάνης 13/12/2007
ρε … λές να συνεχίζονται οι ολυμπιακοί αγώνες και δεν το έχω πάρει χαμπάρι!
χρειάζομαι μια διεθνούς φήμης light designer να μου αλλάξει τα φώτα;
αυτά που αναβοσβήνουν κυματιστά στο μπαλκόνι του μυαλού μου…ρε λές;
Στο «δεξιό» πεζοδρόμιο το σύνθημα:
«ΈΞΩ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ»
Στο «αριστερό» πεζοδρόμιο το σύνθημα:
“yikma dunyami yaluaririm”
“σας ικετεύω μην καταδαφίζεται τον κόσμο μου”
Φωτό: Δίκτυο Νομαδικής Αρχιτεκτονικής
Στη μέση οι άνθρωποι: οι άπολεις και οι συμπολίτες
όλοι «εμείς» και οι «άλλοι»…
Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
Επειδή ότι και να έχετε να κάνετε μπορεί να αναβληθεί.
Επειδή γίνεται μια φορά το χρόνο.
Επειδή σε όσους πρόλαβα το είπα ζωντανά σε όσους δεν πρόλαβα πάρτε την πρόσκληση.
Επειδή θα είναι τα καλύτερα παιδιά μαζεμένα.
Επειδή έρχονται χριστούγεννα
Επειδή μπορώ να αναφέρω άλλα 1.753.5987.989.998.857.344.499.000.000 επειδή, αλλά δεν θα το κάνω, γιατί η ευκαιρία είναι μοναδική, η διεύθυνση γνωστή και ο σκοπός ιερός.
Τώρα άν δεν το ξέρετε έχετε πρόβλημα… και η πόλη μας δεν φιλοξενεί U.F.O.
Θα σας δώ εκεί…
Η Πανεπιστημίου δεν είναι ένας απλός δρόμος είναι O περίπατος στη σύγχρονη ιστορία, η διαρκής αμφισβήτηση, η άρνηση, ο συνεχής διάλογος, η συνεύρεση, ο καθρέφτης της κοινωνικής και πολιτικής πάλης… Κάθε σπιθαμή δρόμου και πεζοδρομίου έχει αναμνήσεις και έχει συμβάλλει στο να γραφεί η «πραγματική» σύγχρονη ελληνική ιστορία. Πραγματική, ολοζώντανη και αληθινή λεωφόρος ιδεών, αναμνήσεων, σκέψεων και γεύσεων που ακόμη και το όνομα της είναι διαφορετικό στη συνείδησή μας (Πανεπιστημίου) και στη «διοικητική» πραγματικότητα (Ελ. Βενιζέλου). Καθρέφτης της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, ξεκινά από τη χαμηλή πολιτική, την τραχύτητα του «δρόμου» και των λαϊκών ρητόρων της Ομόνοιας για να καταλήξει στην υψηλή πολιτική και κοινωνική εκλέπτυνση των εστέτ ρητόρων του «αθηναϊκού σύμπαντος» Συντάγματος.
Το Ζόναρς κέντρο του ¨αθηναϊκού σύμπαντος»
Λίγο πριν τελειώσει η Πανεπιστημίου βρίσκεται το πραγματικό κέντρο, η καρδιά και η ψυχή που σε ακτίνα εκατό μέτρων διαμόρφωσε τον κύκλο της πολιτιστικής, κοινωνικής και πολιτικής κληρονομιάς μας, μέσα από στέκια που συχνάζανε οι «προσωπικότητες» οι οποίες επινόησαν αυτό που είμαστε σήμερα, αυτό που υφιστάμεθα, γευόμαστε, βλέπουμε και ακούμε. Με κέντρο το Ζόναρς και ακτίνα εκατό μέτρων το Μπραζίλιαν, ο Απότσος, ο Ορφανίδης το Τζι Μπι Κόρνερ διαμόρφωσαν τον «κύκλο» από τον οποίο κυβερνήθηκε πολιτικά και πολιτιστικά η χώρα για δεκαετίες και δημιουργήθηκε ο κύκλος του «αθηναϊκού σύμπαντος». Τις πολύ άγουρες παιδικές μου αναμνήσεις θα τις παρουσιάσω σε άλλη ευκαιρία, και είναι πολλές…
Ο καφές είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και ο Νio τα θέματα του καφέ τα αναλύει άψογα και εμπεριστατωμένα. Εκτός όμως απο την πρακτική του πλευρά ό καφές κρύβει πίσω του μια ολόκληρη ιστορία και ιδεολογία. Ένα τραπεζάκι του Ζόναρς έχει προσωπικότητα, έχει χαραγμένη επάνω του όλη τη σκουριά, όλη την ιστορία των επιφανών που ακούμπησαν επάνω του τις σκέψεις του καφέ τους, αλλά και των αφανών που ιντριγκάρισαν για δουλειές, έρωτες, σχέδια, όνειρα. Το τραπεζάκι του Ζόναρς και των άλλων μελών του «αθηναϊκού κύκλου» δεν διηγείται, εμπνέει!
Εσωτερικό του «ανακαινισμένου» Ζόναρς
Η ανακαίνιση είναι σπουδαία ενέργεια με απρόβλεπτα αποτελέσματα και συνήθως έχει την έννοια είτε της αναβίωσης είτε της επιτυχημένης συνέχειας . Πιστεύω ότι το πάντρεμα, ο σεβασμός στην παράδοση και την ιστορία, και η τόλμη της νέας συνέχειας, ο διαρκής διάλογος παλιού και νέου οδηγούν αισθητικά και εμπορικά σε κάποιο θετικά αξιολογήσιμο άρα και επιτυχημένο αποτέλεσμα.
Τα λέω αυτά με αφορμή το άνοιγμα του ανακαινισμένου Ζόναρς και την προσπάθεια «αναβίωσης» του «αθηναϊκού κύκλου», μακάρι να πετύχει και η ανα κενη σμένη αναβίωση, να γίνει αναγέννηση, επιτυχημένη συνέχεια.
«Όταν έγραφε έβλεπε τον εαυτό του πάνσοφο επαναλαμβανόμενο απο τη νυμφαία ηχώ σε δάση θαυματουργά όπου κάθε δέντρο σπινθήριζε και ακτινοβολούσε χωριστά απο τα άλλα μ΄ ένα δικό του νόημα, έτσι ώστε το σύνολο να είναι ένα ανυπόφορα ενορχηστρωμένο σύνολο απο αλλεπάλληλα ευρήματα, το ένα καλύτερο απο το άλλο.»
Νάνος Βαλαωρίτης
Ο Διαμαντένιος Γαληνευτής
Κάτι οι συνειρμοί της μέρας κάτι τα peak της μαγισούλας και το κάλεσμα του Αθήναιου
Μ΄ έκαναν ν΄αναρωτιέμαι εάν μπορώ να προλάβω και πολύ περισσότερο να καταλάβω τι συμβαίνει γύρω μου;
Το “καυτό” καλοκαίρι του 2007 πέρασε αφήνοντας πίσω του την απαισιοδοξία του “μαύρου” αλλά και την αναγέννηση της χαμένης(;) μου συνείδησης και ευαισθησίας. Για μένα ήταν η αφορμή να αποκτήσω την ετικέτα του «μπλόκερ»…και μέσα από τις ιστοσελίδες του Αθήνα – Οδηγός επιβίωσης πήρα το “βάπτισμα του πυρός” . Το μπλόγκ το έκλεισαν λόγω “απαράδεκτου περιεχόμενου” αλλά έμεινε η γεύση ότι κουνηθήκαμε λίγο…και κυρίως η εμπειρία.
Τότε με τον αυθορμητισμό που δημιουργεί ο θυμός και η απόγνωση έγραφα:
«Έχουμε πολλά να σκεφτούμε, να αποφασίσουμε και να πραγματοποιήσουμε, ο κόσμος μας δεν αλλάζει με μια αποστολή διαμαρτυρίας, με μια αυθόρμητη πετυχημένη συγκέντρωση. Ο κόσμος αλλάζει πρώτα από τους εαυτούς μας, από τις επιλογές μας και τις πιέσεις μας. Τα μικρά είναι η προτεραιότητα, που θα δημιουργήσουν το «όλον» και θα κτίσουν το νέο, οι «άλλοι» θα ακολουθήσουν υποχρεωτικά το ρεύμα. Ίσως είναι χρησιμότερο αυτά τα μικρά, τα ατομικά, τα τοπικά ν΄ αρχίσουμε να συζητάμε, να αποφασίζουμε και να πραγματοποιούμε.
Ακόμη στο αισιόδοξο ξεκίνημα είμαστε.»
Τις μέρες εκείνες ο κόσμος έβραζε, θέλαμε αμέσως να μαυρίσουμε όλους τους μαυρογιαλούρους, όλο το πολιτικό σύστημα. Θέλαμε «εκεί και τότε» να αναδασώσουμε, να πρασινίσουμε, να γκρεμίσουμε αυθαίρετα κτίσματα, συνήθειες δεκαετιών, θέλαμε να… Όλοι αίφνης αποκτήσαμε «οικολογική» συνείδηση και κυρίως «εξεγερμένη μαζικότητα».
Ο καιρός πέρασε, για αλλαγή εκλέξαμε την ίδια κυβέρνηση, στο ηττημένο Πασόκ ο «αρχηγός» κρίθηκε επαρκής ηγέτης σωστός, η αριστερά πολλαπλασίασε τις δυνάμεις της και η ακροδεξιά εκφράστηκε με βουλευτές που δεν είναι ούτε ρατσιστές ούτε φασίστες ούτε ακροδεξιοί… Όλοι ευχαριστημένοι!
Όλοι εμείς που πριν από λίγους μήνες καταγγέλλαμε και «εξεγειρόμαστε μαζικά» τώρα συμπεριφερόμαστε, και εμείς, σαν ένα κομμάτι του ίδιου συστήματος, με την πρέπουσα μακαριότητα…διαχειριζόμενοι «πολιτικά» τι υποσχέσεις που δώσαμε στους εαυτούς μας.
Όμως υπάρχουν κάποια «μικρά, ατομικά και τοπικά» που κλονίζουν τη μακαριότητά μας:
O Νίκος με τα φωτογραφήματά του μας θυμίζει το χθες δείχνοντάς μας το τώρα.
Η Πρωτοβουλία κατοίκων Εξαρχείων αναλαμβάνει δράση αυτενεργώντας:
«Παίρνουμε τη γειτονιά στα χέρια μας! Δεν αρκεί να τα λέμε μεταξύ μας ή να διαμαρτυρόμαστε μεμονωμένα….¨ολοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τα Εξάρχεια πιό ανθρώπινα. Μπαίνουμε στις ομάδες για την καθαριότητα και την ανακύκλωση, για το πράσινο και του κοινόχρηστους χώρους, πεζόδρομους, πλατεία, λόφο του Στρέφη, για το παρκάρισμα και το κυκλοφοριακό, για την αστυνόμευση, για τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας, για την ηχορύπανση.»
Όσοι πιστοί προσέλθετε στη «λαϊκή» συνέλευση τη Δευτέρα 19 Νοεμβρίου στις 7 το απόγευμα στον Ιστό (Εμμ. Μπενάκη 93-95).
Οι Δρόμοι Ζωής διοργανώνουν Χριστουγεννιάτικο Bazaar 8 και 9 Δεκεμβρίου στην Τεχνόπολη στο Γκάζι με στόχο την :
«ευαισθητοποίηση ατόμων και κοινωνικών ομάδων στην εθελοντική προσφορά του «είναι» και όχι του «έχειν» προς τον συνάνθρωπο. Πιο αναλυτικά, η εθελοντική και ανιδιοτελής πνευματική, ηθική και υλική συμπαράσταση σε παιδιά, εφήβους, οικογένειες (και ειδικά γυναίκες-μητέρες), οι οποίες ανήκουν σε ομάδες με πολιτισμικές ή κοινωνικές ιδιαιτερότητες, ώστε να μπορέσουν να αναλάβουν εξ ολοκλήρου την ευθύνη της προσωπικής τους ζωής και των πράξεών τους.».
Το blog Wispering plannet διαμαρτύρεται κατά KILLτίδη & Co για τα πλάσματα που έχουν την ανάγκη μας:
«Το Συμβούλιο της Επικρατείας διατάζει προσωρινή απαγόρευση του κυνηγιού μέχρι ν’αποφασίσει για την προσφυγή των οικολογικών οργανώσεων που ζήτησαν να απαγορευτεί το κυνήγι για φέτος. Λίγες μέρες μετά ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης (κύριος) Κιλτίδης υπογράφει απόφαση να συνεχίσουν ανενόχλητοι οι κυνηγοί το αιματηρό τους χόμπυ εις βάρος της πανίδας του τόπου. Οι ψήφοι για ακόμα μιά φορά είναι ανώτεροι όλων. Λίγες μέρες πριν ο πρωθυπουργός δήλωνε πως το Περιβάλλον είναι εθνική υπόθεση. Εγώ θα έλεγα πως είναι υπόθεση ψήφων τελικά. Λυπάμαι. Δεν αξίζετε ούτε να σας φτύσει κανείς. Πόσες μέρες διαρκεί το φιλότιμο σε αυτή τη χώρα; Οσοι έχετε εξοργιστεί και θέλετε να διαμαρτυρηθείτε στείλτε mails και διαμαρτυρηθείτε.»
Σας ευχαριστούμε για τις ευκαιρίες που μας δίνετε να συμμετάσχουμε και να πραγματοποιήσουμε αυτά που υποσχεθήκαμε!
Κάτι «τρέχει» γύρω μας…
Μήπως πρέπει να «τρέξει» και εντός μας;
Ζω στην Αθήνα 
Σχολιάστηκα!