Το «καυτό» καλοκαίρι του 2007 πέρασε αφήνοντας πίσω του την απαισιοδόξία του «μαύρου» αλλά και την αναγέννηση της χαμένης μας συνείδησης και ευαισθησίας. Για μένα ήταν η αφορμή να αποκτήσω την ετικέτα του μπλόκερ…και μέσα απο τις ιστοσελίδες του Αθήνα – Οδηγός επιβίωσης πήρα το «βάπτισμα του πυρός» . Το μπλόγκ το έκλεισαν λόγω «απαράδεκτου περιεχόμενου» αλλά έμεινε η γεύση ότι κουνηθήκαμε λίγο…και κυρίως η εμπειρία.

Ως αρχή αλλά και συνέχεια αντιγράφω ότι είχα γράψει σε ένα πόστ, που συνεχίζει να με εκφράζει.

Τετάρτη, 11 Ιούλιος 2007

Στο αισιόδοξο ξεκίνημα είμαστε

«Έχουμε πολλά να σκεφτούμε, να αποφασίσουμε και να πραγματοποιήσουμε, ο κόσμος μας δεν αλλάζει με μια αποστολή διαμαρτυρίας, με μια αυθόρμητη πετυχημένη συγκέντρωση. Ο κόσμος αλλάζει πρώτα από τους εαυτούς μας, από τις επιλογές μας και τις πιέσεις μας. Τα μικρά είναι η προτεραιότητα, που θα δημιουργήσουν το «όλον» και θα κτίσουν το νέο, οι «άλλοι» θα ακολουθήσουν υποχρεωτικά το ρεύμα. Ίσως είναι χρησιμότερο αυτά τα μικρά, τα ατομικά, τα τοπικά ν΄ αρχίσουμε να συζητάμε, να αποφασίζουμε και να πραγματοποιούμε.

Ακόμη στο αισιόδοξο ξεκίνημα είμαστε.»
 


Εγώ ή εμείς
 

Αντί για το «εγώ» θα προτιμήσω να μιλήσει η εμπειρία του να συζείς με το Μάρκο. Απ΄ αυτόν έχω μάθει μια επταετία τώρα , ότι δεν έμαθα στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, από τα βιβλία και τους «δασκάλους» μου. Με βοήθησε και με παρακίνησε να βλέπω τη ζωή και το περιβάλλον μου, με άλλο πιο ευαίσθητο και διεισδυτικό βλέμμα. Σε παλιότερο άρθρο του, περιγράφει περιληπτικά τις απόψεις του για τη ζωή, τους ανθρώπους, το μέρος που ζει, τα σχέδια και τα όνειρά του.

Ο Μάρκος μπορεί να δει τη ζωή πρωτόγονα και αυθεντικά, χωρίς να σκέφτεται τη δόση του στεγαστικού και της κάρτας, το νέο μοντέλο κινητού που μόλις κυκλοφόρησε, το ωραίο πουκάμισο της βιτρίνας. Ο Μάρκος δεν έχει αυτοκίνητο και δεν ξοδεύει την μισή του ζωή να παρκάρει, δεν έχει συνεταίρο την τράπεζα, δεν δουλεύει 12 ώρες, δεν πάει διακοπές, δεν έχει προϊστάμενο στο κεφάλι του να τον πιέζει. Ήρθε σ΄ αυτή τη ζωή με συγκεκριμένη αποστολή, να ρουφήξει αυτό που του προσφέρθηκε χωρίς να ρωτάει πώς και γιατί, απολαμβάνοντας αυτό που του συμβαίνει.

Η εμπειρία «Μάρκος» μ΄ έμαθε ότι μόνο το «εγώ» δεν επιτυγχάνει και πολλά, το «εμείς» είναι ο καταλύτης να δημιουργήσεις, να παρέμβεις, να ενεργήσεις, να χαρείς. Το «εμείς» απωθεί τους τέσσερις τοίχους του κλουβιού που λέγεται σπίτι, το γυάλινο κόσμο της τηλεόρασης, το γκέτο της προσωπικής ζωής. Το εμείς μας οδηγεί στην κοινωνία εμπειριών, στην επικούρεια συμβίωση των πολιτών.

«νθα δε καινν γενομένων τν πραγμάτων ούκέτι συνέφερε τά αύτά δίκαια κείμενα, ενταθα δή τότε μέν ν δίκαια τε συνέφερεν είς την προς αλλήλους κοινωνίαν τν συμπολιτευομένων, στρον δ΄ούκ ν τι δίκαια τε μη συνέφερεν» «όπου με τη μεταβολή των συνθηκών, οι διατάξεις έπαψαν να είναι σύμφορες, ήταν δίκαιες όταν εξυπηρετούσαν τη συμβίωση των πολιτών, έπαψαν να είναι δίκαιες όταν δεν την εξυπηρετούσαν»

Επίκουρος, Κύριαι δόξαι, «XXXVIII»

Το σπίτι

Το σπίτι που μας φιλοξενεί ο Μάρκος είναι στο κέντρο της Αθήνας, είμαστε προνομιούχοι γιατί έχουμε μεγάλο μπαλκόνι, αλλά το καραμανλικό και χουντικό πολεοδομικό χάος, μας κληροδότησαν την πανέμορφη θέα των απέναντι πολυκατοικιών και τις προδιαγραφές ώστε το εσωτερικό περιβάλλον να είναι καμίνι το καλοκαίρι και ιγκλού το χειμώνα. Με πολλή προσπάθεια, φροντίδα και κάποια οικονομική επιβάρυνση το μπαλκόνι πρασίνισε, η «προνομιούχος» θέα κρύφτηκε και το άμεσο περιβάλλον έγινε ανθρώπινο, ενώ παράλληλα ζώντας με τα φυτά, ζούμε τις εποχές του χρόνου, μας επισκέπτονται πουλιά και τα κουνούπια εξαφανίστηκαν (χάρη στην έξυπνη επιλογή των φυτών). Όταν οι γείτονες αντιλήφθηκαν την «φοβερή ανακάλυψη» ακολούθησαν το παράδειγμα, η θέα και κυρίως το μικροκλίμα άλλαξε. Όλοι οι συγκάτοικοι συμφωνήσαμε και κάναμε το ίδιο και στην κοινόχρηστη ταράτσα. Το κέρδος δεν ήταν μόνο για το μάτι λόγω της αίσθησης του πράσινου αλλά και για την τσέπη. Το εσωτερικό του σπιτιού απέκτησε χειμώνα καλοκαίρι ήπιες σχετικά θερμοκρασίες και η χρήση της θέρμανσης και του κλιματισμού μειώθηκαν σημαντικά. Όταν όλοι διαπιστώσαμε πόσα πολλά κερδίσαμε με λίγη γνώση και χρήμα, μας άνοιξε η όρεξη και κάποιοι πρωτοπόροι προσπαθούν να πραγματοποιήσουν την ιδέα του «σύμμαχου και συμπολεμιστή» yan, να ενοποιήσουν τους ακάλυπτους χώρους του οικοδομικού τετραγώνου σε έναν ενιαίο και προστατευμένο χώρο. Τα προβλήματα πολλά κυρίως συνεννόησης, καχυποψίας και προστασίας της ιδιοκτησίας.

Είμαστε όμως σε καλό δρόμο ώστε να πέσουν οι μάντρες που χωρίζουν τους συγκάτοικους του οικοδομικού τετραγώνου και ο άχρηστος ακάλυπτος να γίνει ένα μικρό παρκάκι, μια μικρή γειτονιά.

Η γειτονιά

Δεν μ΄ αρέσει που ζω σε αυτό το διαρκές πανηγύρι των οχημάτων, στον συνεχή ανταγωνισμό ποιός θα λερώσει περισσότερο, ποιός θα καταστρέψει τα λίγα ωραία που έχουν απομείνει. Το πεζοδρόμιο, ο πεζόδρομος, η διάβαση πεζών έχουν χάσει προ πολλού το συνθετικό «πεζο» και έχουν ενσωματωθεί στο «δρόμο». Τα σκουπίδια είναι παντού και όχι μόνο στους πάντα γεμάτους και λιγοστούς μεταφερόμενους κάδους. Ο Δήμος Αθηναίων φροντίζει να υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο την περιοχή μου (τα όρια της φροντίδας του τερματίζουν στην Ιπποκράτους), γιατί δεν μαζεύει τα σκουπίδια, δεν καθαρίζει τους δρόμους, δεν φροντίζει τα ελάχιστα παρτέρια , τις λακκούβες παγίδες των πεζο-δρομίων. Εδώ και χρόνια το έτοιμο σχέδιο αναβάθμισης της περιοχής με πεζοδρομήσεις και βελτιώσεις χώρων παραμένει στο συρτάρι και η ανάπλαση και διατήρηση της γειτονικής πλατείας είχε τόση διάρκεια όση είχαν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Οι γείτονές μου συμμετέχουν στο ρυπαρό περιβάλλον, χρησιμοποιώντας τα άκτιστα οικόπεδα για σκουπιδοτενεκέδες, βγάζοντας το άχρηστο βιός νωρίς το πρωί, αφήνοντας τα σκυλιά να σημαδεύουν τα παρτέρια που ευτυχώς άλλοι φροντίζουν και τα συντηρούν.Παρά τη ζοφερή κατάσταση της γειτονιάς μου αισιοδοξώ• Υπάρχει μια «μαγιά» πολιτών που διαμαρτύρεται στο Δήμο να μαζέψει τα σκουπίδια, να φροντίσει τα άρρωστα και διψασμένα δέντρα του Στρέφη. Αυτενεργώντας έκανε επέμβαση στο Στρέφη και στο Πεδίο του Άρεως, φροντίζει τα παρτέρια και τους πεζόδρομους, φυτεύοντας, ποτίζοντας, κλαδεύοντας λιπαίνοντας χωρίς να περιμένει την ανά τριετία επίσκεψη της υπηρεσίας πρασίνου. Πέρυσι απαίτησαν και πήραν δωρεάν δέντρα και θάμνους από το φυτώριο του Δήμου και ανανέωσαν ότι είχε καεί από τον παγετό. Αυτή η μαγιά πολιτών με κάνει να αισιοδοξώ, ότι τώρα θα πάψουν να είναι οι γραφικοί και όλοι οι γείτονες θα κάνουμε μια κοινή προσπάθεια να βελτιώσουμε αυτό που καθημερινά ως τώρα αγνοούσαμε και καταστρέφαμε.

Μήπως τις πράξεις αυτής της «μαγιάς» των πολιτών της γειτονιάς μου πρέπει να μιμηθούμε εγώ και οι γειτονές μου;

Η πόλη

Μου αρέσει η Αθήνα, ο καταγάλανος ουρανός, το ήπιο κλίμα, η ζωντάνια του χάους της. Λυπάμαι για τις χαμένες ευκαιρίες των «πακέτων συνοχής» που προϋπολογισμένα κατέληξαν στον πλουτισμό των παραδοσιακών συνεταίρων μας εργολάβων των δρόμων και των συνειδήσεων, τα καμένα και αναδασωμένα με βίλες και μαιζονέτες «περιαστικά» βουνά, τις καγκελόφρακτες παραλίες, τα παρατημένα πάρκα και πλατείες, τους καγκελάριους δημάρχους που γέμισαν με το όνομα τους κακόγουστες προτομές. Τους «τυφλούς και κωφούς» που έσπειραν γυάλινα ενεργοβόρα κτίρια και εμπορικά κέντρα μεταφέροντας το πολεοδομικό και συγκοινωνιακό χάος σε όλη την πόλη. Βαρέθηκα τους τοπικούς άρχοντες που βλέπουν τη δημαρχία προθάλαμο για τη βουλευτική έδρα και οι υποσχέσεις τους διαρκούν έως τη μέρα της εκλογής τους.

Για όλα αυτά και πάλι εμείς οι πολίτες έχουμε το φταίξιμο που δεν πιέζουμε, δεν απαιτούμε το παλιό εργοστάσιο ή το ερειπωμένο νεοκλασικό να γίνουν πραγματικό πνευματικό κέντρο με εκδηλώσεις και δραστηριότητες που απευθύνονται στους δημότες και όχι χώροι προεκλογικών συγκεντρώσεων, οι κλειστοί πανάκριβοι ολυμπιακοί χώροι που τους χρυσοπληρώσαμε όλοι, αλλά προορίζονται με διαφανείς δημοπρασίες για τους λίγους αδιαφανείς πρωταθλητές τους κέρδους , την αισθητική που γεμίζει τσιμέντο και πλάκες, το ήδη παρατημένο πάρκο και πλατεία αντί για χώμα και πράσινο.

Μήπως από αυτά τα ερείπια, τους κλειστούς ολυμπιακούς χώρους, τα παρατημένα πάρκα και πλατείες πρέπει ν΄ αρχίσουμε; Τούς τοπικούς «άρχοντες» να πιέσουμε να ασχοληθούν με τα καθήκοντα για τα οποία τους εκλέξαμε;

Η Χώρα Αγαπώ τη χώρα μου, για τη σπάνια ομορφιά και εναλλαγή του τοπίου της, τους ανθρώπους της, το συναρπαστικό παρελθόν της και κυρίως το παρόν της. Στη χώρα μου τις τελευταίες δεκαετίες καταστρέψαμε όσα με κόπο δημιούργησαν και διαφύλαξαν οι προηγούμενες γενιές. Στη χώρα μου οι επαγγελματίες της εξουσίας πολιτικοί δεν έχουν όραμα, έχουν όμως σκοπό• να την κάνουν ένα τεράστιο ξενοδοχείο – συνεδριακό κέντρο, διάσπαρτη με τις εξοχικές κατοικίες των εισβολέων συνταξιούχων του πλούσιου βορρά, είναι οι μεσίτες και οι ηθικοί αυτουργοί της καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος. Ας μην επαναλαμβάνομαι για τους πολιτικούς και την πολιτική, ήδη σε προηγούμενα άρθρα έχει εκφρασθεί η δική μου και άλλες απόψεις. Στη χώρα μου οι ειδικοί είναι πολλοί και α-διάφοροι και οι απόψεις τους περισσότερες. Οι αρμόδιοι, η γραφειοκρατία, το βόλεμα, η πανταχού παρούσα «ιδεολογία του δημοσίου», στραγγαλίζει την πρωτοβουλία και την ενεργητικότητα του πολίτη. Στη χώρα μου η νομοθεσία είναι επιτηδευμένα αυστηρή για να μην εφαρμόζεται, είναι όμως κομμάτι ενός παγκοσμιοποιημένου και ομογενοποιημένου συστήματος ιδεών και πρακτικών που για να αλλάξουν ο «πόλεμος είναι παγκόσμιος».Για το παρόν και το μέλλον της χώρας μου αισιοδοξώ, οι πολίτες βαρέθηκαν να ξύνουν το πάτο του βαρελιού και κάτι νέο γεννιέται που αμφισβητεί τις αξίες και τις πρακτικές που μας οδήγησαν στην τωρινή κρίση, διαμορφώνοντας νέους τρόπους επικοινωνίας, ενημέρωσης, δημιουργίας. Υιοθετούν τη δυναμική του γραπτού λόγου στην ενημέρωση και στην έκφραση αντί της ακοής και της εικόνας. Είναι ευαίσθητοι και έτοιμοι όχι μόνο να κινητοποιηθούν αυθόρμητα για την αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά να κάνουν όλες εκείνες τις συμμετοχικές ή ατομικές ενέργειες για το σκοπό αυτό.

Μήπως πρέπει να συμμετάσχουμε στις ήδη υπάρχουσες «οργανωμένες» κινήσεις, να χρησιμοποιήσουμε τη γνώση και τους μηχανισμούς τους και από μέσα, με τη ζωντάνια , τη δημιουργικότητα, τη φαντασία μας να τις ζωντανέψουμε. Na αφήσουμε ήσυχη τη φύση να αναδημιουργηθεί χωρίς αναδασώσεις με βίλες και μαιζονέτες. Χωρίς όμως να απαρνηθούμε και υποθηκεύσουμε την ατομικότητά μας την κατάκτηση της αυτό-οργάνωσής μας.

Ο πλανήτης

Στον πλανήτη μου διεξάγεται ένας κρυφός «παγκόσμιος πόλεμος», τα προβλήματα της χώρας μου είναι και παγκόσμια προβλήματα. Καθημερινά βομβαρδίζομαι με νέες οικολογικές απειλές, νέες φυσικές καταστροφές. Με σοβαρά προβλήματα στη χρήση, διαχείριση και σπατάλη πόρων, με αυτοκρατορίες που δεν συμμορφώνονται στο διεθνές δίκαιο. Μήπως πρέπει να ενημερωθώ να ενδιαφερθώ για τον «παγκόσμιο πόλεμο» και με τη μικρή μου δύναμη, από αυτή την άκρη της γης που ζω, να συμμετάσχω ενεργά στα κινήματα που διαμορφώνουν αυτό το «αντί» στην καταστροφή.

Αντί για επίλογο παραθέτω αυτούσιο ένα απο τα σχόλια σε προηγούμενο άρθρο.

«… μια γιαγια που βλεπει τη γη να βουλιαζει , κατω απο την αυθαιρεσια και την κερδοσκοπια , χαιρετισματα . Οσο, κραταω θα ουρλιαξω και εγω σαν μοναχικη λυκαινα χωρις κοπαδι , ακουω το κλαμα σου , και φρειζω με τις υποκρισιες των βουλευτων που σου απαντησαν και απο τα δυο κοματα. Σιγα που θα κανουν κτηματολογιο, οταν τα » χρησιμοποιουσαν ‘ τα λεφτα που εδωσε η ΕΟΚ για το κτηματολογιο , κανεις δεν κουνηθηκε . Ξαφνικα τα αυθαιρετα θα κατεδαφιζονται , τελειο . Που ηταν τοσα χρονια ?
Δεν θελω να ακουσω αλλα λογια και ψευτικες υποσχεσεις , θελω να δω πραξη, Τι θα κανουμε . Απο λογια φρακαραμε . Ειναι καλο που στο τελος της ζωης μου εμαθα γιατι θα πεθαινα . Δεν ειναι ουτε τα παιδια μου ουτε η πατριδα μου . Ειναι η γη μου .»
Νενω

Αυτό ψιθυρίζω και εγώ «Δεν είναι ούτε τα παιδιά μου, ούτε η πατρίδα μου
Είναι η γη μου».

Στο αισιόδοξο ξεκίνημα είμαστε

Advertisements

1 Response to “Περί τίνος πρόκειται”


  1. Μαρτίου 6, 2010 στο 4:25 μμ

    Είμαστε εκ των πραγμάτων (και μάλιστα πολλών) γείτονες…
    Σας χαιρετώ και σας εύχομαι καλή συνέχεια!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




ταχυδρομείο

manosnik@gmail.com


ask2use.com: Επιτρ�πεται η αντιγραφή όλου του κειμ�νου
ask2use.com: Δεν είναι απαραίτητη η πληρωμή
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν είναι απαραίτητη η άδεια
Επικοινωνήστε με τον δημιουργό!

Χτύπα με

  • 8,748

Αρέσει σε %d bloggers: